Thursday, April 17, 2014

May the Best Man Win.....



May the Best Man Win



So yesterday I was coming home in a bus from Tirupati (a city in South India) and I happened to get into a conversation with a girl on the seat next to me. after exchanging various pleasantries over the course of the next two hours we finally got to the meat of the matter in the final ten minutes when we were about to get down at Koyambedu bus stop.

As we were about to part soon, we exchanged facebook ids, twitter handles and mobile phone nos. and promised to stay in constant touch and catch up over a weekend soon. And then as a casual aside she told me

She : You know that i have a boyfriend, right?

Me: Yeah, i guessed as much from the constant way you were texting all through the time you were talking to me.

She: Oops, so you guessed from that?

Me: It doesn’t take a genius to guess that. Nowadays everyone has a boyfriend. No one is single anymore. Anyway it matters not.

She: What matters not?

Me : The fact that you have a boyfriend. I don’t mind if you have a boyfriend or a girlfriend. It’s all the same to me and it won’t stop me from flirting with the right person if she comes along.

She : Really? Isn’t that wrong?

Me: Hell no, it isn’t wrong at all. No one knows the future. Who knows if your current boyfriend is your life partner or just a passing cloud? Fate can play strange tricks right? And it’s always better to have a crying shoulder all ready in advance.

She : You are strange.

Me: I am just practical. I don’t mind if a girl has a boyfriend or a girlfriend or even a husband or two tucked away somewhere. As long as i find her interesting and think i have a chance with her, i am ready to get into a contest with her guy to show her who is the better man for her. And may the best man win.

And she laughed and laughed and laughed at that till the whole bus was looking at us two trying to guess what the joke was.

And that’s my philosophy of life- if I am better and if destiny decides i will win. Who cares if there’s another guy already there? Not me. In my view he is just a bench warmer before I get into the ring. All I need is a fighting chance to show who I am. That’s all.

P.S. This post might sound incredibly arrogant to some of you. But those who know me/read me regularly will understand the sense in which I am writing this – my weird sense of humor and the oft-lamented fact that “nobody gets me”

Wednesday, April 16, 2014

காதலை பிரிப்பது எப்படி- பிரிண்ட்ஸ் கிட்ட கேளு.



காதலை பிரிப்பது எப்படி- பிரிண்ட்ஸ் கிட்ட கேளு.



நெத்து நம்ம நன்பர் நக்கல் கண்ணன்னின் காதல பிரிச்சிட்டாங்க ஒரு சதி கும்பல். உங்கலுக்கே தெரியும் நம்ம நன்பர் செம்ம நக்கல் பார்ட்டின்னுட்டு அவருக்கு காதல் பூக்கறதே கஷ்டம். அதயும் மலர்ரதுகுல்ல பிரிச்சு மேஞ்சிட்டாங்க. அவரு எதேச்சையா ஏதோ ஒரு கமெண்ட்டு போட அத வெச்சி இவனுங்க நக்கல் அடிக்க அது பார்த்து அந்த புள்ள அரண்டு மிரண்டு நம்மக்கு எதுக்குடா இந்த பிரச்சனன்னு ஒரே பல்டி அடிச்சு நம்ம நக்கல் நாயகன “அண்ணே’ன்னு” ஒரே போடா போட்டுடுச்சு. எனக்கு இத பார்த்த உடனே ஒரே பீலிங்க்ஸ் ஆகிடுச்சு – என் ப்ளாஷ்பேக் எல்லாம் ஞாபகம் வந்துடிச்சு. அவன் அவன் உயிர பணையம் வெச்சு தலகீழ பல்டி அடிச்சு வாழ்க்கையில செட்டில் ஆக முயற்சி பண்றான்னு விடாம ஒரு நிமிஷத்துல் சட்டுன்னு வெட்டி உட்டுடுராணுங்கலே இவங்கெல்லாம் காதலியோட லவ்ஸ் பண்லா? அப்போ ஏன்யா இந்த பொழப்பு?

நானும் என் கல்லூரி வாழ்க்கையில இந்த மாதிரி பல வல்லூரூகள சந்திச்சு இருக்கேன். அவனுங்களும் திங்க மாட்டான்நுங்க நம்மளையும் அண்ட உடமாட்டாநுங்க. என் கல்லூரி வாழ்க்கையில ஒரு வில்லன் இருந்தான் – பேரு குட்டி ஷியாம் (எங்க கிளாஸ்ல இன்னோரு நெட்ட ஷியாம்மும் இருந்தான்). நான் ரொம்ப நாளா மானசீகமா காதலிச்சு சொல்லணும் சொல்லணும்ன்னு ஒரு நல்ல டைம் தேடிக்கிட்டிருந்த என் டிரீம் கேர்ள் ஆண்ட திடீர்ன்னு ஒரு நாள் கிளாஸ்ல எல்லார் முன்னாடியும் கத்தி சொல்லிட்டான் “மச்சி இன்னிக்கி உன் ஆளோட பர்த்டே, இன்னிக்காச்சும் தைரியமா ப்றோபோஸ் பண்ணுடான்னு” ஒரு கத்து கத்துனான். அத்தொட அந்த பிரியா பொண்ணு ஷுட்ட்டர்ர இழுத்து மூடிட்டு என்ட்ட பேசறதயே கட் பண்ணிட்டா. ஏன்டா மகனே(.........மகனே) இப்படி பண்ணன்னு செவ்வுல்ல ரெண்டு விட்டு கேட்ட “மச்சான் நான் உன்னக்கு ஹெல்ப் பண்ணதாண்டா அப்படி பண்ணேன்ன்னு” நா கூசாம பொய்யி சொன்னான். சனியன் தொலையாரன்னு விட்டுட்டென். அதுல இருந்து எந்த பிரிண்டு ஹெல்ப்’நாலும் கை எடுத்து கும்பிட்டு வேணாம்யா விட்டுடு, இந்த உடம்பு தாங்காதுடான்னு சொல்லிடறேன்.

ஆக மொத்தம் இது மூலமா நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா மக்களே. அவன் அவனுக்கு அவசரமா வந்தா அவன் தான் போயாகணும். அதே போல அவன் அவனுக்கு காதல் வந்தா அவன் தான் அத சொல்லியாகணும். நீங்க முந்திக்காதிங்க பாஸ் அவன் சார்புல. விட்ருங்க. நீங்க ஜெய்ச்சவங்க. நாங்க இனிமே தான் ஜெயிக்க வேண்டியவங்க. எங்களையும் வாழவிடுங்க ப்ளீஸ். உங்க ஹெல்ப்பும் வேணாம் ஒண்ணும் வேணாம். நாங்க பார்த்துக்கறோம். நாங்களே சொல்லிகிறோம் இல்லா சொதப்பிக்கிறோம்- நீங்க நடுவ்வுல்ல பூந்து பிரிக்க வேணாம். நட்புக்கு இலக்கணம் அது இல்ல. நீ வாழு எங்களை வாழவிடு- ஓகே’வா நண்பா?

Monday, April 14, 2014

I Am Too Impatient For Paid Reviews On My Blog.



I Am Too Impatient For Paid Reviews On My Blog.



As I get older I find myself growing more and more impatient. The patience for which I was once famed throughout the land has almost disappeared in the depths of time. Nowadays if I find someone or something boring me or trying my patience I just move away immediately and however rude it may be to disappear like that suddenly, I guess it’s still kinder than telling them directly "you are such a damn bore I can’t abide you anymore". And this is not only for people who bore me, mostly online bores who start pinging me as soon as I come to the ‘net, for with such people you can just shut down the chat option to show them (subtly/directly- it matters not which) that I am not available to chat anymore and I have more important things to do in the limited few minutes (strictly) that I allow myself to spend on the ‘net every day (trying to control my ‘net addiction). It’s a matter of priorities, see.

This kind of general impatience has also invaded one of my favorite hobbies - reading books. Time was when I would devour with rapt attention every piece of paper which passed through my hands. Now, on the contrary I find myself abandoning whole books read half way through- because they just don’t retain my interest any longer. And you know what? Abandoning a story halfway gives a deep sense of dissatisfaction- the kind of thing to which you can only compare pulling out halfway through intercourse - which leaves you irritable, sore and vaguely dissatisfied with life all the next day for having cheated you out of the orgasmic release which you feel you deserve after all your hard work at foreplay.

And that’s exactly how I feel – cheated - whenever I happen to start reading another of these worthless new-gen books which are hyped to high heaven and then when I finally find myself reading one I find that turning a page turns into a difficult decision by itself as it gives rise to questions like should I? Should I really? I mean I know what’s going to happen in the next page and for that matter in the next two hundred or so pages. So should I put myself through all this torture of plowing through badly written pages and pages of boring stuff just because I spent hard-earned money on buying this book?

Come to think of it it’s the ultimate irony- paying good money just to get yourself tortured. To add to the dilemma there is the strong temptation to give in and abandon the book halfway and unread, to throw it away as a lost cause and write it down to experience and never again listen to the hype and hoopla of paid reviews in mass media and buy in an author, any author who doesn’t fit my sensibilities or my genre.Rather than throw good money down the trash like that, I would rather read some tried and tested favorites again and again (and again and again) like the mockingbird or moby dick (call me Ishmael anyone?) or the bachelor of arts and Mr.Sampath, the printer of Malgudi- beautifully written books which draw me deep into the story with fascinating narration and makes me want to turn those pages even if I know it all by heart.

Now if you think I only read classics and dead authors you are far out wrong. I really am not one of those hide bound types who swear by everything that’s classic and say nothing new comes close to the dead and gone. I do read and enjoy my share of bestsellers too - people like Le Carre and Clive Cussler for a choice and even Chetan Bhagat who is an acquired taste. And I do hate the old hypes too- Ayn Rand is a pet peeve and one over-hyped writer in my opinion. I don’t like her politics and I certainly don’t like her books and I exit fast whenever the fan boys start talking about the Fountainhead and its cult of individualism. In fact I would put Aldous Huxley many notches above her when it comes to writing about rugged individualism although he camouflages commentary on current issues as sci-fi.

So I guess I have set tastes and it’s too late in the day to change them. Which makes it all the more a piquant situation for me when people who read my blog –publishers, authors and blog groups- mail me their newly published books and ask for reviews on my blog. I would love to be polite and give them all a decent review (after all some of them are on my face book friends list). Honestly, I would love to. For I know how difficult it is to sit down and write a novel and then beg borrow steal to publish it. But unfortunately the only way I can review the book is if I have read it, right? And for that to happen, the book has to be a halfway interesting read. If I find it difficult to plow through pages and pages of boring text, I honestly don’t have the patience to complete the entire book. And writing a review in such a case becomes impossible. It would be intellectual dishonesty. The most I can do is not to write a negative review on my blog about how difficult I found it to go past the first 15 pages of the book. So for people who have sent me your books and find no review on my blog- be assured that I am on your side and I will definitely review your next book if I can only finish it. So get writing ASAP on your next book, ok?

P.S. And I wish more people would think like me- if you don’t like a book (or a movie or an art), either don’t buy it, look at it, read it or even if you do- just throw it away and be peace. Why agitate to have it banned or ask for censorship- it doesn’t make sense does it?